6000+ live TV kanalen direct op uw TV? Ga snel naar http://www.TVtodo.online
De nacht voor ons vertrek lag ik wakker.
Ik bleef maar malen over Chris Kanew. Hoe hij opstapte en wat hij zei.
Ik heb fijn met je gewerkt, Brad, en ik heb veel van je geleerd...
maar ik vind dit werk nogal... deprimerend.
Ik bedacht dat ik hem alles had geleerd en dat hij m'n enige werknemer was...
en hoe treurig het allemaal was.
Toen dwaalde ik af naar het diner en de 'Architectural Digest'.
NICK PASCALE'S HUIS IN MALIBU
Je moet dit eens proberen. Het is een soort imitatie-confit.
Is dat je oude studievriend niet?
Ik wist dat Nick het had gemaakt, maar...
het kwam toch hard aan.
Alsof de wereld me iets inpeperde.
Zoveel studievrienden hadden het gemaakt.
Nick Pascale was een gevierd regisseur met een gestoord, decadent leven.
Jason Hatfield had z'n eigen hedgefonds. Stinkend rijk.
Heeft drie huizen. Een groot weldoener.
Billy Werstler had op z'n 40ste z'n techbedrijf verkocht en zat nu op Maui.
Craig Fisher werkte voor 't Witte Huis en schreef al die bestsellers. Altijd op tv.
Je moet niet vergelijken, maar als ik dat doe...
voelt het alsof ik gefaald heb.
En dat gevoel wordt steeds erger.
Gaat het? -Wat nou? Je sloeg me in m'n gezicht.
Sorry. -Oké.
Ik kan niet slapen.
Wat zou het huis van je ouders waard zijn?
Het huis van m'n ouders? Geen idee.
Twee miljoen? Tweeënhalf? -Geen idee.
Heb je het je nooit afgevraagd? -Wat maakt het uit?
Jij krijgt het toch als ze doodgaan? -Als ze doodgaan?
Alles gaat naar de kleinkinderen, denk ik. -Hoezo?
Ze willen alles verdelen onder de kleinkinderen.
Steve heeft drie kinderen en hij is rijk. Wij hebben er maar één.
Het is niet aan mij. Misschien gaat alles wel naar een goed doel.
Meen je dat nou? Dat is belachelijk. Serieus. Het is gemeen.
Jij werkt in de non-profitsector.
Precies. En jij werkt voor de overheid. We hebben dat geld nodig.
Als ze dood zijn, voel ik me ellendig. Dan kan dat geld me niets schelen.
Serieus? Helemaal niet?
Volgens mij wel.
En jouw vader dan? Jij erft toch ook? -Dat is een academicus.
Hooguit tweehonderdduizend. -Genoeg om Troy's studie te betalen.
Lig je daarom over geld te piekeren?
We redden het wel. We vinden er wel iets op.
Ik wil niet in de goot eindigen. -Je maakt me bang.
De tijd begint te dringen.
Er zijn geen mogelijkheden meer. Dit was het.
Hier blijft het bij.
Er komt geen meevallertje meer waardoor alles ineens anders wordt.
We zijn niet arm, Brad.
In sommige kringen wel. -Welke kringen? Dat ene procent?
We hebben een prima leven.
Ga slapen.
Kun je je ouders niet vragen hoe het zit?
Wij zijn klaar. -Ik hou van je. Hou je mond.
Ben je al op, Troy?
Hallo. Hoe heet jij? Ik weet wel hoe je heet.
Je hebt tien minuten. -Ik moet me alleen nog aankleden.
Kun je me even alleen laten?
Je hebt het lichaam van een man.
Wil je niet raar doen? Ik ben gestrest.
Mag de deur dicht?
Prima. Heb je een jas bij je? Het is er koud.
Het wordt vast leuk. -Vast wel, ja.
Op weg naar de luchthaven dacht ik steeds aan Chris Kanew.
Dus je gaat voor een bank werken?
Ik denk oprecht dat het beter is om veel geld te verdienen en 't weg te geven...
dan andere mensen om geld te vragen om dat weg te geven.
Snap je wel?
Heb je de hotels? -In m'n mobiel.
Stuur je ze naar je vader? Die weet van niets. Toch, Brad?
Hij heeft geen idee. Dus het is aan jou.
Soms besef je ineens dat je levenswerk absurd is. Dat je niets hebt bereikt.
GEVONDEN PARADIJS
Was het nou Kim Jong-un of Kim Jong-il?
Sommige kerels hebben een imperium. En wat heb ik?
Ik woon in Sacramento. Een secundaire markt omringd door saaie slappelingen.
Het was een interview met Terry Gross.
Je had het over die gast in de gevangenis. Die vegetariër.
O, ja. Dat was in Georgia. Daar zat in elke maaltijd vlees.
Hij at het niet. Hij werd vastgebonden, kreeg sondevoeding.
Maar hij bleef het zeggen: groente, vegetarisch.
Dit is niet wat ik had verwacht.
Niet het leven waarop ik hoopte.
Het wordt vast te gek. Dit is geweldig.
Ik rijd via Old River Road, denk ik...
Hier? -Ja.
Vaak bellen, hè. Ik wil alles weten. Dit is zo spannend.
Ik hou van je. -Oké. Het komt wel goed.
Dit is zo raar. -Ja.
Dit is zo heftig. Ik baal zo dat ik die conferentie heb.
Alle gegevens en hotels staan in je mobiel.
Geniet ervan. Ik hou van je. -Ik ook van jou.
Veel foto's maken.
Ik hou van je. -Ik ook van jou.
Economy is die rij.
Maar ik heb een Silver Flyer Card. -Dit is alleen Gold en Platinum.
Wie was er dan?
Ik heb een idee.
Zullen we upgraden? -Hoezo?
We gaan een universiteit zoeken.
Zoiets doe je niet elke dag. Ik maak er business class van, oké?
Serieus?
Oké, cool. Ik heb nog nooit business class gevlogen.
We maken er iets bijzonders van.
Goed nieuws. Er zijn nog twee plaatsen vrij.
Mag ik uw tickets? -Geweldig.
Kan ik met airmiles betalen? Ik heb er nogal veel.
Helaas is dat op deze vlucht niet mogelijk.
De upgrade naar business class kost 821 dollar per ticket...
dus dat wordt dan in totaal 1642 dollar.
1600 dollar? Voor een binnenlandse vlucht?
Ja. 1642. Wilt u de tickets aanschaffen?
Ik... doe het gewoon.
Doe het maar. Gebruik m'n Amex maar. Of nee, m'n Mastercard.
Doe toch de Amex maar.
Prima. Ik controleer dit even. -Het is een bijzondere gelegenheid.
Mr Sloan. Ik kan uw tickets helaas niet upgraden. Het spijt me.
Hoezo niet? -De tickets zijn van een kortingssite.
Die komen niet voor een upgrade in aanmerking.
Oké. Niet eens als ik 1600 dollar betaal?
Voor geen enkel bedrag. Sorry. Was er verder nog iets?
Nee. Het doet er ook niet toe.
En als ik nu Silver Flyer Member ben? -Sorry. Volgende.
Champagne?
Sorry van die upgrade. -Dat maakt niet uit.
Die stomme kaart stelt niets voor. Je hebt er helemaal niets aan.
Doe hem dan weg. -Ja, dat doe ik. Weg ermee.
Zal ik het doen? Ja, toch?
Stomme...
Ik wacht er nog even mee.
Wanneer zou Craig Fisher voor het laatst economy hebben gevlogen?
Vast tientallen jaren geleden. -Wilt u een warm doekje?
Een warm doekje. Ja, graag.
Jason Hatfield heeft zelf een vliegtuig.
Die heeft geen vliegmaatschappij nodig.
Nick Pascale heeft er vast ook een.
Lijkt me fijn als alle zeeën voor je splijten.
Niets is te veel.
Mag ik deze?
Alles is mogelijk.
Het is vast verslavend, dat gevoel dat je belangrijk bent en bijzonder...
en beter dan. En alle avonturen.
De exotische bestemmingen. -Au revoir.
Voor hen is de wereld geen strijdperk.
Hij is een speeltuin. Een droom.
Een hemel op aarde.
Mag ik chips? Ze zijn zeven dollar.
Mag ik je creditcard?
We landen over drie kwartier. Houd uw gordel om. Prettige vlucht.
M'n gedachten dwaalden af naar m'n studietijd.
Toen was ik nog verliefd op de wereld. En de wereld op mij.
Wanneer is die liefde voorbijgegaan?
Waar is het fout gegaan?
Toen dacht ik aan Melanie.
Het is gestoord.
Ze leren kinderen op school schieten omdat iedereen een geweer heeft.
Ik hield van haar idealisme, maar misschien heeft het me beperkt.
Jason Hatfield trouwde met een rijke vrouw.
Via haar verwierf hij rijke cliënten en status.
Diana Fisher was zelf beroemd.
Zij en Craig concurreerden met elkaar en stimuleerden elkaar.
Maar Melanie is zo snel tevreden. -Lekker.
Serieus?
Echt? -Ja. Al je sauzen zijn lekker.
Misschien heeft dat m'n ambitie ondermijnd.
Hé, schat. -Ben je in Boston?
Ja. We zijn onderweg naar het hotel.
Mooi. Hoe is het met Troy? -Goed.
Ja. Hij zit Boston in zich op te nemen.
Maar ik kan Melanie mijn keuzes niet verwijten. En een ander ook niet.
Het is mijn schuld.
Pa. Zullen we iets gaan eten? Ik heb vandaag alleen nog maar chips op.
Doen we. Ik heb ook wel trek.
We gaan wat eten.
Donderdag rijden we naar Amherst en Williams.
Dat zijn gerenommeerde scholen. Probeer je er niet te druk om te maken.
Staar je niet blind op de namen. Williams, Harvard en zo.
Het komt vanzelf goed. -Ja. Ik zit er niet zo mee.
Ik maakte me vroeger zo druk om m'n studie. Ik moest en zou naar Yale.
Compleet geobsedeerd. Waarom Yale? Dat wist ik niet eens.
Ik kwam op een wachtlijst en toen werd ik afgewezen. Oké?
Maar alles kwam op z'n pootjes terecht.
Tufts was een geweldige school. Ik kreeg goede vrienden...
en een docent, Bob Connor, nam me onder z'n hoede.
Hij heeft m'n leven veranderd. Door hem wilde ik de wereld redden.
Dus.
M'n punt is: Yale kan de pest krijgen. En Tufts ook, als die je afwijzen.
M'n studiebegeleider denkt dat Yale wel lukt.
Denkt ze dat? -Hij. Ja.
Hij. Waar baseert hij dat op? -M'n cijfers, denk ik, en m'n composities.
Veel van die opleidingen zoeken mensen voor hun orkest.
Hij denkt dat ik bijna overal terecht kan.
Je kijkt verbijsterd.
Denkt hij dat je naar Yale kunt?
Serieus? Dat is geweldig. Je cijfers zijn goed en ik vind je briljant, maar...
Dat is fantastisch, Troy.
Maar we gaan niet naar Yale. -Ik wil niet naar Yale.
Waarom niet?
Ik hoop op Harvard. Daar zit een muziekdocent, Jerome Backaly.
Die doet heel gave dingen. Dat is een heel gave studie.
Een vriendin van me speelt woensdag op een concert waar hij misschien is...
Je gaat naar Harvard.
Misschien. Wie weet.
Weet je moeder dat? -Wel dat ik het graag wil.
Ik kan er niet bij... Dat wist ik niet. -Je wist dat we gingen.
Dat we gingen kijken, ja. Niet dat je aangenomen zou worden.
Dat is nog niet zeker. -Maar je maakt wel kans.
Dat wel, ja.
M'n zoon gaat naar Harvard. -Dat brengt ongeluk.
Alles goed? -Ja.
Het kan raar lopen. Ik bedoel...
Wat gaaf.
Ik ben trots op je.
Soms ben je even kwijt waar het allemaal om gaat.
Wil je iets spelen, kerel?
Ineens wist ik weer wat ik 17 jaar lang had gedaan.
Het planten en verzorgen van dit fantastische wezen.
Hoe kon ik dat betreuren?
Als ik met een streber als Diane Fisher was getrouwd...
Onzin. -...had Troy een kakker kunnen worden.
Doe niet zo cisgender, pa. -Ja. Doe niet zo cis.
Of, als ik geld had gewild, een verwend ettertje.
Ik wil ook wat.
Toblerone?
De hemel zij dank voor Sacramento.
Sta je op je mobiel te kijken? Ken je het kietelmonster nog?
Dat vond je vroeger prachtig. -Nee. Hou op.
Oké, genoeg. Serieus, Troy.
's Nachts fantaseerde ik dat Troy werd toegelaten en hoe goed dat zou voelen.
Hé. Jongens.
Ik ben toegelaten.
Harvard.
Oké, mensen. Harvard.
Niet verkeerd om hier te studeren.
Daar moeten we zijn. Kom.
Hebt u een zoon of een dochter? -Een zoon. Hij is nu op gesprek.
De mijne ook.
Mijn zoon is een talentvol musicus.
Keyboard. Pianist.
Hij componeert ook zelf, dus... -Geweldig.
Hij zal binnenkort een keuze moeten maken.
Maar ik denk dat Harvard wel in de running is.
Maakt Harvard een kans, denkt u?
Wat doet uw zoon? -Wat hij doet? Hij zit op school.
En? Zit het erop? -Nee. Ik had me vergist in de dag.
Ik heb me vergist. Het was gisteren. -Gisteren? Hoezo?
Ik heb het verkloot. Het was gisteren. -Mag je een andere keer komen?
Nee. Ze zitten vol. Ik kan thuis een alumni-gesprek aanvragen.
Nee. Je moet hier zijn. Dit zijn de mensen die de besluiten nemen.
Toch?
Ik ga gewoon verder. Het is geen ramp. -Jawel. Ik ga met ze praten.
Dat is niet nodig. -Echt wel.
We zijn nu hier. Niks gesprek in Sacramento.
Pardon.
Ik zou u graag helpen, maar de komende maanden zitten vol.
Ik wil dat u m'n zoon ziet. Harvard is z'n eerste keus.
Hij is pianist. Z'n studiebegeleider is positief.
Het gesprek hoeft niet hier te zijn. Het kan ook met alumni.
Oké. Ik weet hoe belangrijk direct contact is. We zijn nu hier.
Stuur ons niet weg. -Pa.
Nee. Tien minuten kan toch wel? Hij is er. Waarom kan het niet nu?
Ik heb zo een stafvergadering. -Hou alsjeblieft op. Alsjeblieft.
Oké. Bedankt.
Bedankt. Kom, we gaan.
Met dat gedoe verpest je alles. -Dat is hij zo vergeten.
Of niet. -Je bent dus slim genoeg voor Harvard...
maar niet slim genoeg om te onthouden wanneer je die afspraak hebt.
Sorry. Kunnen we nu gaan? De rondleiding begint zo.
Dus? -Dan ziet iedereen...
dat jij me af staat te snauwen. -Dat doe ik niet. Ik wil dit oplossen.
Je vindt jezelf heel wat, maar dit is Harvard.
Zelfs genieën worden afgewezen.
Je moet het opnemen tegen lui uit Hongkong en zo. Oké?
Je bent blank, hebt geen dramatische achtergrond.
We moeten hiervoor vechten.
Ik ga zo flippen, pa. Hou alsjeblieft op.
Oké. Laat me denken.
Oké. Ga met die rondleiding mee. Dan ga ik...
Wat ga je doen? -Wat mensen bellen.
Als je maar niets sufs doet.
Hé. Troy heeft het verprutst. We zijn op Harvard, maar de datum klopt niet.
Kennen we iemand op Harvard? Ik wil echt dat ze met hem praten.
Wie heb je zoal op Harvard? Een... een...
Ja, ja. Een... een decaan.
Harvard is z'n eerste keus. En z'n studiebegeleider geeft hem een kans.
Wie kennen we op Harvard? -Geen idee. Even denken.
Toni Morrison. -Toni Morrison. Ken jij Toni Morrison?
Die zit op Princeton. Hoezo, Toni Morrison?
Geen idee. Wie ken ik daar?
Jij kent mensen bij de overheid. Wie zat er op Harvard?
Het gaat om Troy's toekomst.
Craig Fisher geeft daar college. Toch?
Wat? Nee. Is dat zo?
Ja, dat heb ik ergens gelezen. Hij is gastdocent. Rijdt op en neer uit DC.
Nee. Hij woont in New York. -Uit New York, dan.
Ik weet het haast zeker. Hij geeft colleges of zoiets.
Nee. Je hebt gelijk, volgens mij. Shit.
Wat is er? -Ik wil hem niet bellen.
Waarom niet?
Wat is het probleem? -Oké. Ik bel je nog.
Oké. Mag ik Troy even?
Terwijl ik moed verzamelde, dacht ik aan de eerste keer dat ik Craig op tv zag.
We gaan naar Craig Fisher. Hij was ooit woordvoeder van het Witte Huis...
en schreef de bestseller 'Political Animals'. Wie is er verantwoordelijk...
Het was alsof ik een geest had opgeroepen.
Maar wij hebben een rechtsstaat, waar een demagoog niet zomaar...
Het was geen vlaag van jaloezie. Het deed echt pijn.
Waarom is het zo pijnlijk? Wat is er mis met me?
Ik dacht aan onze laatste ontmoeting.
We waren in New York en hadden er afgesproken.
Ik had net m'n non-profit en zat er vol van.
Het is dienstverlening. Wij zijn een soort matchmaker voor goede doelen.
We koppelen doelen die geld nodig hebben aan donateurs.
Ik hoopte dat Craig beroemde vrienden kon inbrengen, of mogelijk geld.
Maar hij hield zich op de vlakte.
Thuis besloot ik hem te mailen. Ik vroeg hem voor de raad van bestuur.
Ik schreef hoezeer ik hem respecteerde en wat het voor mij zou betekenen.
Mrs Kahn zegt dat alles vrijdag op school moet zijn.
Maar ik kreeg geen antwoord.
Politiek is showbusiness voor lelijkerds, zeggen ze. Dat spreekt mensen aan.
Ik heb daarna nooit meer iets van Craig gehoord.
Het door u gekozen nummer is onbekend.
Hé, Billy. Hoe is het met jou? Hoe staat het leven?
Het leven is prima, man. Helemaal fantastisch.
Je werkt niet meer. Geweldig. -Ik weet het.
Het perfecte leven. -Zo ongeveer wel, ja.
Ik doe nog wel wat. Ik heb geld in een barretje gestoken en dat werd een hit.
We beginnen nu franchises op Hawaï en straks op het vasteland. Best druk.
Wauw. Dat klinkt geweldig. -En er wonen twee Wahine bij me.
Zo verdomd prachtig en cool. Ze maken kettingen van schelpen en zo.
Ik help ze een winkel op te zetten.
We surfen, neuken en dan gaan we weer surfen. Het is fantastisch.
Nee, kom op. Serieus? Wonen er twee meisjes bij je in?
Allemaal heel relaxed, weet je wel. Maar hoe is het met jou?
Prima. Ik ben in Boston met m'n zoon, Troy. We gaan een universiteit zoeken.
Ja. Waarschijnlijk wordt het Harvard. -Ja? Gaaf.
Ja, hij is heel slim. -Fantastisch.
Heb jij Craigs nummer? Ik wil hem iets vragen, maar het is veranderd, denk ik.
Ik sms het wel. Ik heb hem laatst nog gezien op Nicks bruiloft.
Is Nick getrouwd? Met wie?
Javier. Prima gast. Het was een mooie plechtigheid.
Ik wist er niets van. -Het was heel klein.
Er vroeg nog iemand naar je. Ik weet niet meer wie.
Ze vroegen waar je nu woonde en wat je deed of zo.
Wie was het nou? Iemand zei: 'Waar is Brad? Ik herinner me een Brad.'
Oké. Hier gaat alles z'n gangetje. -Het is fijn je weer eens te spreken.
Maar m'n hond heeft net een drol gedraaid, dus ik hang op.
Ik spreek je wel weer. Ik vond het ook leuk om even te praten.
En sms je me dat nummer dan even?
Ja, dat doe ik meteen. Kom eens naar het eiland. Later.
Ik dacht aan Billy op Maui met z'n twee jonge vriendinnen...
en de fantastische seks.
Toen dacht ik aan Melanie en wat er nog over was van ons seksleven.
Spreek na de piep een bericht in voor... -Craig Fisher.
Hé, Craig. Met Brad Sloan. Hoe gaat het?
Ik ben in Boston en m'n zoon...
Als je tijd hebt, kun je me dan even bellen?
Het is best wel dringend, dus... Bedankt.
Dat Nick me niet had gevraagd, bevestigde een duister vermoeden.
Ik schoot niet alleen in m'n eigen ogen tekort...
maar ook in die van anderen.
Ik stelde me het feest voor.
Iedereen is er, de een nog stralender dan de ander.
Wat ze bindt, is geen vriendschap, maar de mate van succes.
Of ik was vergeten of buitengesloten, maakte niet uit.
Ik hoorde er niet meer bij.
Ik was niemand. Niets.
De wereld haatte me. En dat gevoel was wederzijds.
Is alles goed? Je bent zo afwezig.
Nee. Het is... stom.
Wat oude vrienden hebben elkaar gezien, maar ik ben niet gevraagd.
Waarschijnlijk omdat ik niet...
Laat ook maar. Het doet er niet toe. -Wat? Je mompelt nogal.
Ik had er niet eens heen gewild als ik wel was gevraagd, dus...
Weet ik veel. Het is gewoon suf.
Dat is rot.
Het is belachelijk.
Het lijken me eikels.
Met Craig Fisher. -Hé, Craig. Hoe gaat het?
Is alles goed? Is er iemand dood?
Nee. Er is niemand dood.
Je klonk nogal vreemd en je zei dat het dringend was...
Nee. Sorry. Ik wilde je niet...
Ik zit hier met m'n zoon. Hij denkt over Harvard...
en hij heeft een gesprek, of dat zou hij hebben...
maar iemand heeft zitten knoeien en nu...
Momentje. Ik zit in een restaurant.
Maar goed. Ik begrijp dat jij er college geeft...
Ik vlieg morgen die kant op. Zijn jullie er dan nog?
Ja. We zijn hier morgen nog. We vertrekken donderdag.
Zullen we iets gaan eten? -Hartstikke leuk.
Nog één ding. Troy is musicus. Echt een natuurtalent.
Er is een docent... Ik zeg dat niet omdat het mijn zoon is...
Hoe heet die docent?
Hoe heet... Moment.
Hoe heet die muziekdocent? -Jerome Backaly?
Jerome Backaly.
Prima. Ik bel hem wel. -Fantastisch. Ik sta bij je in het krijt.
Geen punt. Morgen eten, dus. -Ja, ik reserveer wel ergens.
Succes met de opname. -Bedankt. Tot kijk.
Wat was dat?
Pa? -Ik regel het wel.
Ik regel het wel.
Ik sta net naar je boek te kijken. -Mooi. Ik heb goed nieuws.
Ik heb net de decaan gesproken.
Echt? -Je hebt geluk.
Raad eens met wie jij morgen gaat praten.
Nou? -Jerome Backaly.
En daarna heb je een toelatingsgesprek.
Niet. -Wel.
Meen je dat serieus? -Ja.
Nu ben ik zenuwachtig. -Nee. Kom op.
Maar morgen zou ik naar Tufts gaan. -Het zou wat.
Dat doen we dan 's middags wel.
Pa? Je bent helemaal te gek. -Komt goed, joh.
Wat denk je?
Ik ga naar Harvard.
Het succes maakte me euforisch. -Pas maar.
Misschien was dit de eerste van een reeks zeges.
Ik zag Troy als volwassene. Gelukkig en rijk. Beroemd, zelfs.
Alsjeblieft. -Dat is onze zoon.
Ik hou zoveel van jullie. Ik heb alles aan jullie te danken.
Raad eens.
Ik heb een eiland gekocht.
Hij zou m'n jaargenoten in alles overtreffen.
Wat een genot zou dat zijn.
Ineens sloeg m'n stemming om.
Die successen. Hoe wanhopig om die zelf op te eisen.
Het zouden de zijne zijn.
Zodra m'n vader een foto van me ziet, denkt ie dat het 'n overlijdensbericht is.
Dat ik dood ben.
Je vader klinkt een beetje gestoord. -Ja, ik zou zeggen...
Zo veel? -Zoiets.
Iets meer, misschien. -Wel wat meer, ja.
Wat als Troy zich beter ging voelen? Zich distantieerde?
Je vader heeft blijkbaar hulp nodig.
Wat als ik me door Troy's succes een nog grotere mislukkeling zou voelen?
Wat als ik jaloers zou worden op m'n eigen zoon?
De gedachte joeg me angst aan.
Aan de andere kant worden musici maar zelden rijk.
Zelfs met Harvard kon Troy een ploeterende artiest worden.
Of misschien lijkt hij op Melanie.
Perfect tevreden met vrijwel niets.
Als je toch maar musicus wil worden, is een studie dan wel nodig?
Logische vraag, toch?
'Toch maar musicus?'
Heb je Harvard nodig als je in een band wil spelen? Dat wil je toch?
Dat weet ik nog niet. -Denk daar dan maar eens over na.
Dit is duur. Hopelijk besef je wel dat ik hiervoor een lening moet afsluiten.
Of jij. Of dat je een beurs moet zien te krijgen, of bijstand.
Wat is dit ineens? -Ik denk gewoon hardop.
Je hoeft niet alles te betalen.
Kun je het niet betalen? -Daar hoef je nog niet mee te zitten.
Dat is duidelijk. -Misschien sterft er wel een opa of oma.
Hoe gaat het? -Goed. En met jou?
Dit is m'n pa, Brad. -Hallo, pa Brad. Ik ben Ananya.
Hé. Dus jullie kennen elkaar van Country Day?
We zaten samen in het orkest. -Ananya speelt geweldig.
En nu zit je op Harvard. -Ja. Derdejaars.
Bevalt het? -Absoluut.
Het is wel koud, maar de colleges zijn leuk en de mensen ook.
Ik heb niets te klagen.
Ik heb hier vlakbij gereserveerd. Zullen we gaan?
Ja. Doen we.
Het is leuk om bekenden te zien. Gaaf dat je met Backaly gaat praten.
Hoe is dat gelukt? -M'n pa kent hier een docent.
Wie dan? -Hij heet Craig Fisher.
Je trok een gezicht. -Echt?
Absoluut. Zeg gerust wat je denkt. We zijn allang geen vrienden meer.
Ik liep vorig jaar college bij hem en hij is echt heel erg.
Of moet ik dat niet zeggen? -Jawel. Wat?
Hij is... Hij is neerbuigend en hij is behoorlijk seksistisch.
Hij is zo iemand die denkt dat hij alles weet omdat hij op tv komt...
en mensen kent in het Witte Huis. -Maar wat denk je echt?
Door hem was ik bijna gestopt met m'n major.
Dat was toch Muziek? -Nee. Overheid.
Dat heeft m'n pa ook gedaan.
Communicatie en Overheid, ja. Op Tufts.
Wat doe je nu? -Ik run een non-profitorganisatie.
Echt? -Ja. Ik help andere non-profits...
met behulp van social media bekendheid te genereren.
Een soort crowdsourcing, dus? -We zijn meer een adviesbureau.
Klinkt saai, hè? -Nee. Het klinkt geweldig.
Bedankt.
Ik schrijf m'n scriptie over ngo's. Misschien kunnen we eens praten?
Natuurlijk. Wanneer je maar wilt. -Bedankt.
Vertel eens wat over je scriptie. -Echt?
Wil je dat echt weten? Oké. Ik ben er nog niet helemaal uit...
maar hij gaat over de geschiedenis van missionarisvrouwen.
De echtgenotes. Ze gingen naar India en Sri Lanka om heidenen te bekeren...
maar legden de basis voor veel sociale hervormingen.
Dit kan ik me herinneren. Dat gevoel.
Dit meisje en haar idealisme.
Haar gedrevenheid...
haar hoop.
...verband met vrouwenrechten. Helaas heeft het kolonialisme ertoe geleid...
Ik herinner me die nachten.
De gesprekken. De plannen om de wereld te veranderen.
De behoefte aan contact.
Hij vindt het vreselijk dat ik graag voor Amnesty International zou werken.
Dus je hebt geluk dat jouw vader zo cool is.
Dit is Maya, een vriendin.
Ik heb haar uitgenodigd.
Zit je ook op Harvard? -Ja.
Maya speelt viool bij mij in het orkest.
Wat speel jij? -Dwarsfluit.
Dwarsfluit.
Ik hoef toch niet alle Chinese studenten op te vangen?
Ik wil ze best op weg helpen, maar allereerst kom ik uit Korea.
En ik spreek geen Mandarijn. -Maya was al net zo betoverend.
Net zo fascinerend.
Ineens voelde ik een diep verdriet...
om alle vrouwen van wie ik nooit zou houden...
en de levens die ik nooit zou leiden.
Ik droomde over een nieuw leven met hen samen...
en hoe dat zou zijn.
Leuk, toch? Ja, dat was echt lachen.
Heel erg bedankt voor het eten.
Jullie bedankt. Troy vond het vast leuk. -Ja, Troy is erg dankbaar.
Wij gaan nog wat drinken, dus als jullie willen...
O, ja? Waar? -Hier tegenover.
Troy heeft morgen gesprekken, dus we gaan maar.
Ook niet één drankje? -Ik ben nog geen 21.
Dat is waar ook. -Maar jullie veel plezier.
En we zien jullie morgen bij het concert.
Jij niet. Jij gaat eten met je vriend. Maar ik ga wel.
Craig Fisher.
Veel plezier dan maar.
Tot morgen.
Het was heel leuk. Bedankt voor het eten.
Heel erg bedankt. -Succes met je studie.
Ik dacht even dat je wilde gaan. -Nee. Ik was gewoon beleefd.
U waarschuwt uw lezers dat uw boek geen lichte kost is.
Waarom begint u uw boek daarmee?
Het leek me wel zo eerlijk om lezers die op zoek zijn naar een vrolijk boek...
Ben je wakker?
Ik wil afrekenen. -Alleen whisky?
Acht dollar.
Hé. Je bent er.
Ik kon niet slapen, dus ik heb een whisky gedronken.
We zitten daar, dus kom er gerust bij.
Nee. Jullie zijn gezellig uit. Ik kon niet slapen.
Toe nou. We zijn niet uit. We organiseren een protestactie.
Gaaf. Ik ben erg onder de indruk van je.
Ja. Het is cool dat je zo jong bent en snapt hoe alles werkt...
maar wel hoopvol blijft en vasthoudt aan je idealen.
Zo was ik ook op jouw leeftijd, toen ik nog studeerde.
Welk advies geef je me?
Advies?
Als je terug kon gaan, wat zou je dan tegen jezelf zeggen?
Serieus? -Ja. Ik wil het echt graag weten.
Waarschijnlijk zou ik zeggen: Vergeet de non-profits. Zorg dat je rijk wordt.
Dat meen je niet. -Jawel.
Als je een verschil wil maken en respect wil, word dan Bill Gates.
Als je geld hebt, kun je ermee doen wat je wil.
Is dat wat je zou zeggen?
Als ik zeg wat ik doe, doen mensen ongeveer drie minuten alsof het ze boeit.
Daarna word ik onzichtbaar. Niemand bewondert me.
En ze zijn bang dat ik geld ga vragen. En dat doe ik ook vaak.
Klinkt dat cynisch?
Ik was vroeger net zo idealistisch als jij en je vrienden. En ik zeg niet...
Ik voelde dat ik haar kwijt was. En haar respect.
En ik wilde het terug.
Als ik haar over m'n leven zou vertellen, zou ze me wel begrijpen, dacht ik.
Me zien als iemand die had verloren, maar die wel had gevochten.
Toen ik journalistiek studeerde, wilde iedereen Woodward en Bernstein zijn.
Je weet wie dat zijn, toch?
Ik vertelde dat ik journalist werd toen de kranten het aflegden.
Dat ik een digitaal blad startte toen niemand nog lange stukken wilde lezen.
Dat ik prijzen won, maar toch failliet ging.
Ik heb een Peabody gewonnen, maar dan nog.
Ik vertelde over m'n vrienden, die hun idealen hadden verruild voor geld...
en die me niet meer uitnodigden, hoewel ik altijd het middelpunt was.
In hun ogen was ik mislukt, maar mijn integriteit was nog intact.
Een Craig Fisher heeft geen moreel kompas.
Die voegt zich naar elke soundbite of elk standpunt dat hem interessant maakt.
Hij is telegeniek, ja. Maar...
Ik vertelde over m'n non-profit. Ondanks alles voelde ik me er toch goed bij.
Als ik meer contact had met de doelgroep...
zou ik me misschien wat minder ontheemd voelen.
Waarom kijk je zo? -Hoe?
Zo... Nee, wat zit je te denken?
Wat ik denk? -Ja. Zeg het, alsjeblieft.
Eerlijk gezegd denk ik dat je een mazzelaar bent.
Je bent 50 en denkt nog steeds dat alles om jou draait.
Ik ben 47.
Ken je eigenlijk wel arme mensen? -Natuurlijk.
Ik heb familie in Delhi. Daar zijn mensen die leven van twee dollar per dag.
Die klagen niet als ze niet worden gevraagd voor een etentje.
Die zijn blij als ze te eten hebben.
Maar met hen concurreer ik niet. Dat doe je met mensen in je omgeving.
Waarom zou je überhaupt concurreren? -Zo zit de wereld nu eenmaal in elkaar.
Die strijd met je studievrienden is de basis van het kolonialisme.
En van vrouwenonderdrukking en milieuvervuiling.
Hou op, zeg. Ik ben het probleem niet. Ik werk nota bene voor een non-profit.
Vanuit mijn oogpunt is het echt zo'n luxeprobleem van een blanke man.
Ik klink misschien als een cliché, maar dit is wel mijn leven, oké?
Als je maar geen medelijden verwacht. Je hebt een prima leven.
Echt. Neem van mij aan: Je hebt genoeg.
Jij ook. Tot kijk.
Pa.
We moeten naar m'n gesprek.
Ik heb een kater. -Je hebt één glas wijn op.
Ananya's woorden bleven door m'n hoofd spoken.
En haar minachting ook.
Ik betwijfelde of ze haar idealen zou waarmaken.
Platanen...
en daiquiri's.
Bij het eerste beetje luxe zou ze de lijdende massa snel vergeten.
Ik wist dat ik dat alleen dacht om mezelf op te beuren. Ananya had een goed hart.
Ze deed me aan Melanie denken.
Met Melanie. Spreek maar iets in.
Hé, schat. Alles is prima. Troy is nu bij een muziekdocent...
en heeft daarna een toelatingsgesprek. Dus het ziet er allemaal goed uit.
Troy komt net naar buiten. Ik bel je straks wel.
Ik ga vanavond eten met Craig Fisher. Daar kijk ik naar uit, dat snap je.
Ik hou van je. Dag.
Hé. Hoe ging het?
Goed. Volgens mij vond hij m'n werk wel oké.
Dat is geweldig. Zie je nou wel? Connecties en talent.
Ik geef voor, jij scoort.
Hartstikke goed.
Wat is er? -Niets.
Oké. Je lijkt een beetje... Je zou uitgelaten moeten zijn.
Dat ben ik ook. Hij was anders dan ik had verwacht. Maar het is wel prima.
Hoezo, anders?
Het is raar, maar het was net...
Hij is m'n held, maar het was alsof hij indruk op mij wou maken.
Hij zat veel op te scheppen en hij had het steeds over de zakelijke kant.
Dat ik geld moest verdienen met m'n muziek en meer van dat soort dingen.
Ik dacht dat hij cooler zou zijn.
Je moet niet te snel oordelen, Troy.
Je leidt een beschermd leven.
Je moet mensen niet veroordelen voor je weet waar ze het over hebben.
Oké. Maar ik zei alleen dat hij anders was dan ik had verwacht.
Hij was niet cool. Maar de visie van een 17-jarige hipster...
wijkt nogal eens af van de echte wereld.
Oké? Over dertig jaar mag je me zeggen wie cool is.
Fijne vent ben jij. Ik heb zo dat gesprek. Moet je me echt nu lopen opfokken?
Oké, je hebt gelijk. Sorry. Ik hou van je.
Je bent fantastisch, knul. Dat meen ik, dat weet je. Het gaat vast prima.
Kan ik even alleen zijn? Ik wil m'n hoofd even leegmaken.
Ik ben trots op je.
Loop maar mee.
Is dat uw dochter?
Haar toelatingsgesprek?
Hopelijk gaat het goed.
M'n zoon is nu bij de decaan. Hij was nogal gespannen.
Succes. -Bedankt.
Hallo Brad. Met Jason Hatfield. -Hé. Jason.
Dat is lang geleden. Zeg het eens. -Je had me gebeld, hoorde ik.
O, ja. Ik belde voor Craigs nummer, maar dat heb ik nu al van Billy.
Oké. Goed, dan...
Jullie hebben elkaar gezien in LA, hoorde ik. Hoe was dat?
Ik heb geen tijd om te praten. Het komt nu niet uit.
Ik bedoel het niet rot, maar iedereen zoekt me en ik zit in Minnesota.
Ik ben bij de Mayo Clinic en als ik niet om twaalf uur in New York ben...
mis ik een verklaring waar ik al maanden aan werk.
Nee, ik snap het. Nou, het vliegtuig wacht in elk geval op je.
Dat snap ik niet. -Je hebt zelf een vliegtuig, toch?
Een vliegtuig? Zit je me nou te dissen? -Nee, nee. Ik meen het.
Ik heb geen vliegtuig. -Ik dacht dat je me dat had verteld.
Wat? Nee. -In San Francisco.
Toen zei je dat je met...
M'n bedrijf had een vliegtuig geleast. -Oké. Dan heb ik het verkeerd begrepen.
Luister. Ik heb net gehoord dat m'n dochtertje TSC heeft, oké? Ze is drie.
Jason. Ik... Wat houdt dat in?
Dat weet ik niet. Maar ze krijgt morgen een zware operatie.
Ze is... Ze is nog zo klein.
Ik ga eraan kapot.
We hebben nu een gesprek met de artsen. Ik moet ophangen.
Oké. Hou me op de hoogte. Wens iedereen veel sterkte van me.
Ik vind het heel erg.
Ga je niet vragen hoe het ging?
Het gesprek. -Natuurlijk. Hoe ging het?
Heel goed. Hij zei dat Jerome Backaly al over me had gebeld...
en dat hij me had aanbevolen. -Echt? Dat is geweldig.
Ben je niet blij? Goed man. Kom mee.
Zullen we deze nemen?
Naar Tufts University.
Is het oké als ik de rondleiding niet doe? Ik wil een oude docent opzoeken.
Ik heb je over hem verteld. -Dat is prima.
Die kant op. Mijn studentenhuis was daar.
Hallo. Ik ben een oud-student van professor Connor. Is hij er?
U hebt hem net gemist. -Is hij net weg?
Sorry. Hij is een paar weken terug overleden.
Overleden? Maar z'n naam staat nog op de docentenlijst.
Ja, dat moeten we nog aanpassen. Ik ben hier pas net.
Hoe is hij gestorven? -Een herseninfarct.
Daar is hij niet meer van hersteld. -Wat erg.
Hij was een geweldige docent.
Het was een lieve man.
Een prettige dag nog. -Bedankt. U ook.
Hé, Brad. Je had gebeld. Is alles goed?
Ja. Alles is prima.
Hé, Mel. Ik...
Is het niet gek dat we een kind hebben gemaakt...
en dat hij nu zo'n briljant, prachtig mens is?
Ik wou dat je hier was.
Ik ook.
De conferentie begint zo, lieverd, dus ik moet gaan.
Ik hou van je. Zal ik je vanavond bellen?
Ja. Dat is prima. Ik hou ook van jou.
Tufts is leuk. Ik voel me hier wel thuis. En jij zat hier ook.
Bedankt dat je er bent en voor alles wat je hebt gedaan.
Dat valt wel mee. -Je hebt mensen gebeld...
en nu ga je eten met iemand die je haat.
Ik haat hem niet. Ik mag hem wel.
Je zei dat hij een eikel was. -Nee, hij is oké. Hij is een oude vriend.
Ik heb er wel zin in. Oude vrienden zijn belangrijk.
Ik ga. Jammer van het concert, maar jij veel plezier.
Veel plezier. -Tot kijk.
Ik heb om zeven uur gereserveerd voor twee personen. Op naam van Sloan.
Prima. Loop maar mee.
U bent de eerste.
Hebt u ook iets anders? Het is hier nogal rumoerig.
We zitten helaas vol. -En daar?
Sorry. Dat is niet beschikbaar. -Het ziet er beschikbaar uit.
Helaas.
Hé, makker. -Hé, man.
Je ziet er goed uit. -Ik word grijs.
Niet zo erg als ik. -We zijn mislukt.
Het is niet gelukt om jong te blijven.
Pak je bier. We gaan ergens anders zitten.
De tafel was dus toch beschikbaar. -Ja. Een fijne avond.
Heel erg bedankt voor uw komst. We zijn blij dat u er bent.
Mag ik een whisky-cola? -Zeker. Ik ga hem zelf halen.
Jij komt hier dus vaker. -Nooit. Maar het schijnt goed te zijn.
Serieus? Ze was zo amicaal.
Omdat ze je herkent? Dat lijkt me fijn.
Hoe lang is het wel niet geleden? -Meer dan tien jaar, denk ik.
Ja. Het is echt leuk om je weer te zien. -Insgelijks. Welkom in Boston.
Waar logeer je? -In het Oak Tree Execustay.
Ik ken niemand die daar heeft gelogeerd. Is het goed?
Ja. Niet slecht.
Heel erg bedankt voor het regelen van die afspraken.
Geweldig. En het ging goed, dus... -Gelukkig.
Ongelooflijk dat hij al gaat studeren. -Ja.
Mijn meisjes zijn ook al bezig. Ze zijn pas twaalf, maar toch.
Schrijven al brieven en zo. Ze zijn veel actiever dan wij waren.
Klopt. Troy heeft een prima instelling. -Slikt hij iets?
Hoe is het met Melanie?
Prima. Ze houdt van haar werk. Die is eigenlijk altijd wel gelukkig.
Diane heeft 'n artikel verkocht aan HBO. Ze gaan er een serie van maken.
Ik was vandaag nog op Tufts. Bob Connor is overleden.
Dat weet ik. -Wist je dat al?
Ik heb gesproken op z'n uitvaart. -Ja?
Hij vroeg me soms voor colleges over journalistiek en de overheid.
O, ja? Dat is vleiend. -Ik heb nooit trek in die dingen...
maar voor hem... Zo'n fijn mens.
Ja. Hij was een soort mentor voor me.
Ach, ja. Jij was altijd z'n lieveling.
Ja. Ik was graag naar z'n uitvaart gekomen. Ik wist het niet.
Als ik je had gezien op Nicks bruiloft, had ik het wel gezegd.
Maar dat wist ik ook niet. -Je hebt niet veel gemist.
Ik ben dol op Nick, maar hoe meer succes hij heeft, hoe gayer hij wordt.
Het wordt steeds gekker.
Kale kerels in bananenbladeren die elkaar bespringen.
Ik heb z'n huis gezien in 'Architectural Digest'.
Het is net een set voor sci-fi gay porno of zo.
Ik heb Jason vandaag gesproken. -O, ja? Hoe is het met hem?
Hij klonk gestrest. Z'n kind is ziek. Iets met haar ruggengraat.
Dat is waardeloos. Om wie gaat het? Hij heeft er vier.
Ik ben bang dat ik hem heb beledigd. Ik dacht dat hij een vliegtuig had.
En hij leek pissig omdat ik hem erop aansprak. Ik voelde me best rot.
Hij heeft ook een vliegtuig. -Nee, dus.
Z'n bedrijf least er soms een. -Zijn bedrijf, ja. Zijn vliegtuig.
Zeker weten? -Heb je The Times niet gelezen?
Hij moet voorkomen. Hij heeft veel geld verspeeld van veel machtige mensen.
Hij zit in de rats.
Misschien reageerde hij daarom zo.
Ja. Ik dacht... Ik had het dus mis. -Jason is een toonbeeld van fatsoen.
Hij is een familieman, een fijne vent.
En een grote oplichter.
Serieus? -Het is een dief.
Misschien draait hij zelfs de bak in.
Zo rijk word je niet zomaar.
Hij kan beter vluchten, net als Billy. -Billy, ja.
Die heeft het goed voor elkaar, hè? Twee vriendinnen.
Maar bel hem niet na vijven. -Waarom niet?
Hoezo? Het is een alcoholist. -Echt?
En een...
-Ga weg.
Kom op. Dat wist je. -Toen ik belde, klonk hij normaal.
's Morgens. Hij was buiten met de hond. -Na een nacht doorhalen, waarschijnlijk.
Maar hij heeft ook zoveel vrije tijd. Dan ga je vanzelf zondigen.
Ik weet echt van niets.
Dat krijg je als je afhaakt en naar Sacramento verhuist.
Ik ben verhuisd, niet afgehaakt. -Waarom ging je naar Sacramento?
Omdat Melanie daar werk vond. En ik kan nu overal werken.
Ach, ja. Dat dingetje van je. Dat is mooi, dat je dat doet.
Echt goed werk. Sorry dat ik toen niet heb gereageerd.
Geen punt. -Ik had het toen zo druk.
Je wordt elke dag bestookt met verzoeken. Om ergens te spreken...
een voorwoord te schrijven, om plaats te nemen in een of ander bestuur.
Je moet ergens een grens trekken, hoe moeilijk dat ook is.
Je leert 'nee' zeggen. Gisteren ben ik gevraagd voor het Aspen Ideas Festival.
Dat doe ik wel. Dat zijn interessante mensen, goed onderlegd.
Moet je horen. Ik wil je iets zeggen.
Ik ben trots op je. Dat ben ik echt.
Je hebt het zo druk, met al die ballen die je in de lucht moet houden...
maar van de buitenkant... -Zo erg is het niet. Het is leuk.
Ik ben blij voor je.
Eerlijk gezegd: Als ik je vroeger op tv zag...
knaagde dat wel een beetje. Vanwege dat wedijveren van ons. Maar...
ik ben gelukkig, jij doet wat je graag doet.
Het is gewoon goed zo.
Ik heb nooit met jou gewedijverd. -Kom op.
Vroeger misschien, heel even. Maar zo denk ik al jaren niet meer over je.
Zo denk je niet over me?
Wat bedoel je daarmee? -Waarom zou ik met jou wedijveren?
Kom op, zeg. Hou op.
Luister. Ik probeer eerlijk te zijn. Laten we... Ik bedoel...
Weet je... Weet je überhaupt wat ik doe?
Ik help mensen. Ik zie niet goed...
Waarom behandel je me zo?
Hoe behandel ik je? -Wat ben ik voor jou?
Pardon. Mr Fisher. Ik heet Mark.
Ik ben een groot fan van u.
Ik ben weg van uw werk, uw boeken, alles. Mag ik met u op de foto?
Toen m'n moeder overleed, liet je niets van je horen.
Je volgt me op Facebook. Ik weet het niet, hoor.
Ik weet het niet. -Sorry. Stoor ik?
Nee. Toe maar.
Ben jij m'n vriend?
Of... Ben je dat? Geen idee. Wat zijn wij eigenlijk?
Al dat gezeik van je...
Wat ik nu voel, is... Ik weet wat ik voel en dat is niet...
Ik heb geen idee wat je bedoelt. Wat is er?
Sorry. Bedankt voor je hulp met m'n zoon.
Maar ik kan niet... Het spijt me.
Ik kan dit niet. Wat het ook is. Ik kan het niet.
Uw kaartje. -Ja. Bedankt.
Pa.
Je ging toch uit eten? -Ik ben liever hier, bij jou.
Dat zijn die meisjes van gisteren. -Ja.
Wat zijn ze goed.
Ik werd overspoeld door emoties.
Ik was zo lang bezig geweest met mezelf opblazen en afbreken.
Ik zat daar en ik luisterde...
en voelde mezelf vanbinnen tot leven komen.
De muziek was prachtig.
De meisjes waren prachtig.
Ik kon van ze houden zonder ze te bezitten.
En ik kon van de wereld houden zonder hem te bezitten.
Ik hield nog steeds van de wereld.
Pa? -Ja. Alles is goed.
Wil je ook?
Ananya zei dat je gisteren bij haar was.
Ja. Ik kon niet slapen. Ik heb nog wat gedronken.
Hé, pa. Heb je een zenuwinzinking of zo?
Nee. Ik heb alleen...
Soms heb ik twijfels.
Dan ga ik piekeren dat mensen me een mislukkeling vinden.
En dan ebt dat gevoel weer weg.
Toen je me vandaag op de uni voor schut zette, dacht ik steeds:
Als ik hierheen ga, weet straks iedereen dit nog. Dat wordt niets. Maar...
dat weet straks niemand meer, want...
iedereen is met zichzelf bezig. Het boeit ze niet.
De enige die aan jou denkt, ben ik.
Dus de enige mening die ertoe doet, is de mijne.
En wat is jouw mening?
Ik hou van je.
Bedankt.
M'n zoon.
Hij is hier.
We hebben nog jaren samen.
Ik probeerde me de toekomst voor te stellen.
In m'n hoofd zei ik telkens weer:
We leven nog.
Ik leef nog.
Steun ons en word VIP-member om alle advertenties van www.OpenSubtitles.org te verwijderen